به گزارش صنعت ساختمان به نقل از خبرگزاری تسنیم، دکتر محمدتقی امانپور، از بنیانگذاران جهاد سازندگی و چهره شناختهشده در عرصه کشاورزی و محیط زیست، در سلسله یادداشتهایی به دنبال ارائه یک مدل مفهومی جدید در رابطه با “مسئله آب” در کشور است. در همین راستا، گفتوگویی به منظور رفع ابهامات موجود در یادداشتهای ایشان، بهویژه در خصوص موضوع “برجباغ” صورت گرفته است.
در این گفتوگو، امانپور به پرسشهایی درباره چگونگی نقش برجباغها در بهبود زندگی شهری و روستایی، خودپایداری در مصرف آب و انرژی، و مشارکتهای مردمی پاسخ میدهد. او با اشاره به اینکه نوآوریها در ساختوساز اغلب محدود به جنبههای ظاهری و تبلیغات لوکس هستند، مفهوم “آسمان ویلا” را به عنوان یک برندسازی مفهومی تازه معرفی میکند که در واقع، برج باغ، گام نخستِ آن بوده است.
امانپور “آسمان ویلا” را به عنوان سازهای چندطبقه با امکانات کامل یک ویلا، از جمله فضای سبز و استخر، توصیف میکند که میتواند در هر مکانی ساخته شده و به صورت دائمی مورد استفاده قرار گیرد. او تاکید میکند که تجمیع “آسمان ویلا”ها دسترسی ساکنین به خدمات را تسهیل کرده و قابلیت خودپایداری در تولید آب و انرژی را افزایش میدهد.
در پاسخ به ابهاماتی درباره چگونگی ترکیب مزایای ویلا و خدمات فوقالعاده در “آسمان ویلا”، امانپور به مسئله تغییر کاربری زمین و محدودیتهای کاربران در تأمین خدمات مورد نیاز در ویلاهای سنتی اشاره میکند. او “آسمان ویلا” را به عنوان آپارتمانی دوبلکس با ابعاد قابل طراحی توصیف میکند که امکاناتی بینظیر را بدون تصرف عرصههای بزرگ اراضی فراهم میسازد.
امانپور توضیح میدهد که با افزایش وسعت آپارتمان، امکانات آن نیز گسترش مییابد، از جمله افزایش تعداد سوئیتها، ابعاد استخر و گلخانه، و اندازه بالکنها. او همچنین به مزایای تجمیع “آسمان ویلا”ها در تأمین آب و انرژی و تقویت خودپایداری اشاره میکند.
در پاسخ به این پرسش که اگر “آسمان ویلا” با استقبال مواجه نشود، چه خواهد شد، امانپور بر مزایای عمومی این طرح تاکید میکند. او به امکاناتی نظیر بالکن بزرگ با امکانات ورزشی، خودکفایی در تأمین آب و انرژی، و وجود خدمات عمومی مانند کودکستان، دبستان، سالنهای ورزشی، استخر، مراکز خرید، و رستوران اشاره میکند.
امانپور معتقد است که با معماری “آسمان ویلا”، میتوان در همان مساحت یک شهرک ویلایی، تعداد بیشتری واحد مسکونی با خدمات بهتر ارائه داد. او همچنین به امکانهای ارزشمند در زمینه خیابانکشی، عرصههای تفریحی و فضای مشاع بین برجهای “آسمان ویلا” اشاره میکند.
او تاکید میکند که این مجموعه خود محل درآمدزایی است، از تولید آب و انرژی و فرآوری ضایعات گرفته تا ایجاد اشتغال. امانپور معتقد است که این نوع سکونتگاهها میتوانند در قالب احیاء و بازمهندسی بافتهای فرسوده شهری با نوآوری اجرا شوند و با ارائه خدمات نوآورانه، اشتغالآفرین و ارزشافزا باشند.
در پاسخ به این سوال که آیا این خدمات به مردم کمبضاعت تعلق میگیرد یا فقط برای ثروتمندان مناسب است، امانپور تاکید میکند که باید فرصتهای مناسب برای دارندگان بضاعت مالی فراهم شود تا از هجوم آنها به اراضی سرسبز شمال کشور جلوگیری شود. او معتقد است که “آسمان ویلا” ضایعه مهاجرت و خروج اموال را مهار کرده و بستر ارائه خدمات عمومی و اختصاصی اشتغالآفرین و ارزشافزا را فراهم میکند.
امانپور به پیشبینی تأمین سکونتگاه برای اقشار با درآمد متوسط نیز اشاره میکند و میگوید که کوچکترین “ویلا” 500 متری است و برای خانوادههای پُرجمعیت مزیت دارد. او همچنین به امکان اسکان زوجهای جوان در یک واحد “آپارتمانی آسمان ویلا” و ترغیب آنها به یادگیری فنون و حرفههای مورد نیاز مجتمع اشاره میکند.
او معتقد است که این روند بنیان تشکلهای جمعی خانوادگی را تقویت کرده و به نیازها رسیدگی میشود. امانپور به احیاء الگوی روزآمد “زندگی در قلعههای کوچک و بزرگ باستانی” اشاره میکند و میگوید که معماری طبقه دوم و خدمات طبقه اول متناسب با نیازهای تعریفشده طراحی میشود.
در پاسخ به این سوال که چگونه میتوان مسئله اقتصادی و فراهمسازی توان مالی خانوادههای کمدرآمد را برای استفاده از “ویلاهای آسمانی” حل کرد، امانپور تاکید میکند که “آسمان ویلا” ابعاد اقتصادی و اجتماعی بینظیری دارد که با محوریت خلق ارزش افزوده، در یک زنجیره فعالیت اقتصادی، تحولآفرین میشود، از جمله در توسعه “مشاغل خانگی”.
امانپور “آسمان ویلا” را جزیی از “پردیسهای خودپایدار موضوعی” معرفی میکند و میگوید که در یک “پردیس خودپایدار کشاورزی” یا “صنعتی” یا “گردشگری”، سکونتگاه برای شاغلان پردیس تعریف میشود و انواع سکونتگاه، بهویژه “آسمان ویلا”ها، موضوعیت مییابد.
او هدف آرمانی طراحی “ویلاهای آسمانی” را ایجاد زیرساختهای خدمات عمومی و اختصاصی کارآفرینی، خلق ارزش افزوده و بهرهمندی از امکانات فردی و اجتماعی میداند.
در پایان، امانپور به پرسشهایی درباره ماهیت “پردیسهای خودپایدار موضوعی” پاسخ میدهد و میگوید که این پردیسها از اندیشه “شهرکهای صنعتی” و “شهرکهای کشاورزی مولد” الهام گرفتهاند، اما در هیچیک از الگوهای پیشین، خدمات عمومی و اختصاصی بصورت یکپارچه طراحی و اجرا نشده است. او همچنین به پیشبینی ایجاد 50 شهرک اقماری از جنس همین “پردیسهای خودپایدار موضوعی” در مدلسازی “توسعه پایدار شهری” برای کلانشهر تهران اشاره میکند.
امانپور تاکید میکند که رویکرد صحیح در حل مسئله، خلق “زنجیرۀ ارزشِ افزوده” است که هم چالش آب را برطرف میکند و هم دیگر چالشها مانند “امنیت غذایی”، “انرژی”، “اشتغال”، “زادآوری” و “صلاحیت حرفه ای” را پاسخ میگیرد.
منبع: خبرگزاری تسنیم
